NASZA RODZINA ZAKONNA

On nas wybawił i wezwał świętym powołaniem nie na podstawie naszych czynów, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasami (2 Tm l, 9).

(...) aby osiągnąć cel zbawczego dzieła, którym jest odnowienie w Jezusie Chrystusie całego człowieka, wszystkich ludzi oraz królestwa Jezusa Chrystusa w społeczeństwach — „Instaurare omnia in Christo" — nasz mały instytut, który z dobroci Boga powstał pod nazwą „Dzieło Boskiej Opatrzności" uznając, że dzieła Boskiej Opatrzności na całym świecie mają oparcie w biskupie rzymskim, jako że czci w nim św. Piotra, namiestnika na ziemi Pana naszego Jezusa Chrystusa, taki oto stawia sobie cel szczególny:

• spełniać za łaską Bożą wolę Bożą, zawartą w woli św. Piotra, to znaczy biskupa rzymskiego, i szukać większej chwały Bożej przez dążenie do doskonałości swoich członków;
• troszczyć się o to, aby przez uczynki miłosierdzia rozszerzać i pomnażać wśród ludu chrześcijańskiego — szczególnie przez głoszenie ewangelii ubogim, mało znaczącym i udręczonym wszelkiego rodzaju złem i bólem — słodką miłość do namiestnika Pana naszego Jezusa Chrystusa na ziemi, którym jest biskup rzymski, następca św. Piotra apostoła;
• dążyć wewnątrz świętego Kościoła do umocnienia jedności dzieci z Ojcem, a na zewnątrz doprowadzić do jedności z Ojcem, niegdyś rozerwanej.

Do jego działalności — mówiąc szczegółowo — należy w ramach działalności wewnątrz świętego Kościoła pracować nad usuwaniem chaosu myśli i przez dzieła miłosierdzia ożywiać, zacieśniać i podtrzymywać jedność wiernych ze św. Piotrem, kierując się szczególnie gorącą i czynną miłością do Ojca Świętego:

• wychowywać młodzież w szkole i poza szkołą;
• głosić ewangelię maluczkim według chrześcijańskiej nauki społecznej;
• sprawować opiekę nad dotkniętymi wszelkiego rodzaju złem i cierpieniem oraz nad każdą instytucją działającą na rzecz ludu.

A to wszystko po to, aby Pan nasz Jezus Chrystus wszedł przez swojego namiestnika do wszystkich serc, a przede wszystkim do serc tych, których Boski Mistrz ukochał najbardziej, to jest maluczkich tak wiekiem, jak i pozycja społeczną, którzy w szczególny sposób potrzebują pomocy w poznaniu Go i pójściu za Nim, żeby przez nich wszedł On we wszystko to, co chrześcijanin — zarówno jako jednostka, jak i tworzący lud — myśli, chce i czyni.

Zgodnie z wolą wyrażoną przez Ojca Świętego celem właściwym tego instytutu jest wspieranie — mimo jego małości — działania Opatrzności Bożej przez utrudzenie i poświęcenie, aby usuwać zamęt w wierze, by troszczyć się o powrót odłączonych Kościołów do pełnej przynależności i jedności ze św. Piotrem, tak żeby przez zjednoczenie ze św. Piotrem, którym jest biskup rzymski, i przez realizację jego woli, to znaczy tego, co wszędzie i w różnych państwach jest znane jako program papieski, dotarła do wszystkich i wszędzie najsłodsza miłość do Najświętszego Serca Jezusowego i żeby dzięki niej narody i państwa ustalały sprawiedliwy porządek na ziemi, żyjąc i rozwijając się w Panu naszym Jezusie Chrystusie Ukrzyżowanym: „Instaurare omnia in Christo — Odnowić wszystko w Chrystusie".

/Listy ks. Orione I, 15 — 17; LP 23 —- 24/

NASZA KONSEKRACJA

Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną! (Mk 10, 21).

Czyż nie wstąpiliśmy po to, aby iść za głosem powołania Bożego i w ten sposób zapewnić sobie wieczne zbawienie? Czyśmy może nie chcieli iść na zaproszenie Jezusa, który powiedział: „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje" (Mt 16, 24) 28.

Otwórzmy nasze serca i umysły na ten nowy apostolat, na te nowe dążenia i nowe moce. Trzeba, żeby nasze Zgromadzenie rosło, pomnażało się i napełniało ziemię, żeby było jak nowe wojsko wiary (Opatrzności) i miłości. Uzbrójmy się w miłość, a zjednoczymy narody w jedności Kościoła Bożego, i wtedy narody będą miały pokój Chrystusa w królestwie Chrystusa. Nowe wojsko uzbrojone w pokorę, czystość, wiarę i miłość! Nasze życie powinno być agape, w której każdy ma dawać zamiast brać. Cóż lepszego można uczynić z naszych łez, z naszej miłości, życia, krwi, jak nie poświęcić je Bogu i złożyć w ofierze dla szczęścia ludzi?

Zdecydujmy raz na zawsze, czy chcemy być zakonnikami Boga i Kościoła, i chciejmy tego naprawdę. Precz z alternatywami, z niezdecydowaniem, żeby coś dodać, coś usunąć czy coś zreformować. Precz z biernością, precz z próżniactwem, precz z gnuśnością. Módlmy się. Niech każdy z nas śmiało powie: chcę być kapłanem i zakonnikiem według serca Bożego i Kościoła; będę się modlił, będę umartwiał, będę pracował, będę studiował, podejmę każdy wysiłek, i chcę być taki, jakim mnie pragnie mieć Bóg, mnie niegodnego Bożego powołania, a więc kapłanem i zakonnikiem wiary, wielkiego ducha, miłości; chcę być człowiekiem Bożym, ukształtowanym na wzór Jezusa Chrystusa.

Życie nieskazitelne i modlitwa to dwa wielkie środki, przez które otrzymuje się wszystkie łaski od Boga. Przez modlitwę można otrzymać od Boga wielki skarb miłości, który uświęci nasze studia i sprawi, że ze świeckich studia te staną się święte i duchowe.

Z pism ks. Orione przechowywanych w archiwum zgromadzenia